Op Zondagochtend 25 juni om 9.30 uur gingen de deuren van de vereniging open. Langzaam stroomden ze binnen; de jongens van onze selectie. Vandaag zouden ze voor het eerst samen voetballen en dat op een toernooi op de velden van voetbalvereniging Olympus in Tilburg. Voordat deze selectie werd samengesteld is door de vrienden in de gangpaden van onze vereniging, in de bestuurskamer en staand bij de bar gepraat, gesproken en gediscussieerd over waarom en hoe wij aan dit toernooi zouden moeten deelnemen. Deze vrienden voetballen ook regelmatig onder elkaar in de gymzaal van basisschool de Cocon in Oud-Noord.
Op Zondagochtend 25 juni om 9.30 uur gingen de deuren van de vereniging open. Langzaam stroomden ze binnen; de jongens van onze selectie. Vandaag zouden ze voor het eerst samen voetballen en dat op een toernooi op de velden van voetbalvereniging Olympus in Tilburg. Voordat deze selectie werd samengesteld is door de vrienden in de gangpaden van onze vereniging, in de bestuurskamer en staand bij de bar gepraat, gesproken en gediscussieerd over waarom en hoe wij aan dit toernooi zouden moeten deelnemen. Deze vrienden voetballen ook regelmatig onder elkaar in de gymzaal van basisschool de Cocon in Oud-Noord.
De vrienden besluiten om een bijdrage te leveren aan het welzijn van niet alleen de Turkse gemeenschap in Tilburg maar ook aan dat van de Tilburgse gemeenschap in zijn geheel. Na vele koppen Turkse thee, een paar sloffen sigaretten en een paar nachten van wakker blijven waarbij vele hoofden zijn gebroken kwam men uiteindelijk tot de conclusie dat het doel Turkse jongeren een dag vol zelfvertrouwen geven zou moeten zijn en het succes van discipline te laten ervaren door ook te werken en te denken als een team. Op deze wijze maakte de oude garde die regelmatig op toernooien en op de voetbalvelden ooit hun best deden namens en voor de vereniging plaats voor een nieuwe generatie en zouden zij moeten leren van hun ervaringen.
Het is de toekomst en de belofte van de Turkse gemeenschap in Tilburg die op de Tilburgse voetbalvelden zullen schitteren. Stuk voor stuk zijn ze gevraagd en stuk voor stuk zijn ze met zorg behandeld. Een voorbeeld zouden ze zijn voor iedereen langs de kant, zowel jong als oud. Duidelijkheid over de regels. Geen discussie mogelijkheid over de te spelen posities zolang de leiding dat niet toestaat. Niet roken. Niet drinken. Bijelkaar blijven. Voor elke wedstrijd een warming-up. Op de aangegeven tijdstippen op de aangegeven plekken aanwezig zijn. Concentratie. Met beide benen op aarde. De eerste minuut vol erop. Aanvoerder spreekt de rest houd zijn mond. Positief denken. Positief coachen. Druk , druk, druk! Eruit, eruit, eruit! Eerste paal, tweede paal! Actie! Rust. Scheids bepaald. Mondje dicht! Inzet. Inzet. Inzet! Een voor allen, allen voor één!
Een groep van zeventien jongens in de leeftijdscategorie van +/- 16 t/m +/- 20 jaar zaten deze ochtend aangeschoven aan de tafels van onze ontmoetingsruimte. De geur van Turkse thee had al zijn plaats ingenomen en op de televisie was een herhaling van een voetbalwedstrijd te zien. De sfeer was gemoedelijk, maar omdat de jongens voor het eerst met elkaar zouden spelen maakte dat de situatie nogal ongemakkelijk. Een paar trainingen vooraf met deze selectie zou goed gedaan hebben, maar omdat tot dit initiatief met nog maar een paar weken te gaan voor het toernooi is besloten was de tijd daarvoor niet meer aanwezig. De prestatie van de eerste wedstrijd zou doorslaggevend zijn voor de rest van de dag. Om 10.45 wordt besloten om te vertrekken richting Olympus. Buiten worden er voor het verenigingsgebouw nog een paar foto’s genomen en een paar jels gedaan om het ijs enigszins te breken.
Een dag van te voren was al met de jongens een bijeenkomst belegd in onze vereniging. Iedereen die was uitgenodigd was aanwezig en vele van de aanwezigen wisten niet dat ze elkaar hier zouden treffen. Het enige dat ze wisten is dat ze waren uitgenodigd om te spelen op een toernooi. Ze kenden elkaar van hier en daar, maar hadden nooit samen echt in één team gevoetbald. Meteen werden de verwachtingen van de leiding duidelijk gemaakt. De leiding gaf aan dat het doel het bewaken van het gentlemangehalte zal zijn als we eenmaal op het veld staan. De verwachting van de jongeren was anders: de overwinning. Beide doelen kregen hun plaats. Deze avond liet merken wie in het veld de leiding op zich zou nemen en wie zou assisteren. Het vertrouwen bij de vrienden die dit team bijelkaar hadden gebracht groeide. De vrienden kenden veel van de jongens. Sommige jongens waren bezoekers die regelmatig meededen met activiteiten van onze vereniging, weer andere waren familieleden, kennissen en vrienden van onze bezoekers. De dreamteam was gevormd en zou zich nu nog alleen nog moeten bewijzen.
De avond hiervoor was ook al een training belegd op de velden van Olympus van waaruit ook spelers geselecteerd zouden worden. Hierbij was iedereen uitgenodigd. Op deze training waren ongeveer dertig man. Niet iedereen die aanwezig was zat bij de selectie en niet iedereen die bij de selectie zat was aanwezig bij deze training.
Aangekomen om 11.00 uur in de ochtend in één van de kleedkamers van Olympus wordt nog eens haarfijn uitgelegd wat de regels zijn en dat als er mensen zijn die het er niet mee eens zijn dat die beter thuis hadden kunnen blijven. Nadat de regels in de kleedkamer nog eens haarfijn zijn uitgelegd worden de eerste basisspelers bekend gemaakt. De rest is reserve. Waring-up wordt gedaan onder de leiding van de aanvoerder en men dient weer op tijd terug te zijn bij de kleedkamer. Het kleedlokaal word verlaten voor de warming-up en de jongens trekken de aandacht van de aanwezige langs de kant door hun fanatieke opstelling tijdens de warming-up. Tien minuten voor aanvang van de wedstrijd zijn de jongens weer in de kleedlokaal. Er volgt een peptalk en een jel en iedereen loopt samen richting veld drie voor het eerste duel. Iedereen is éénsgezind, geen scheve gezichten. Allen voor één, één voor allen!
Aangekomen op veld drie wacht onze eerste tegenstander. FC Groenewoud, het was de selectie van Olympus. Een team met jonge en oude ervaren spelers dat wekelijks met elkaar traint en wekelijks samen met elkaar een competitiewedstrijd speelt. Een zware kluif om voor het eerst als team tegen een dergelijke tegenstander te spelen. Eerder een onmogelijke opgave. Het fluitsignaal gaat: Concentratie. Met beide benen op aarde. De eerste minuut vol erop. Aanvoerder spreekt de rest houd zijn mond. Positief denken. Positief coachen. Druk , druk, druk! Eruit, eruit, eruit! Eerste paal, tweede paal! Actie! Rust. Scheids bepaald. Mondje dicht. Inzet. Inzet. Inzet! Een voor allen, allen voor een! Eindstand: 0-0. Een geweldige prestatie voor een team met jonge onervaren spelers dat voor het eerst met elkaar speelt tegen een dergelijk team. FC Groenewoud komt met de schrik vrij. Bovenverwachting wordt er een prestatie geleverd. De sfeer zat er meteen in. Later zal deze tegenstander winnaar van het toernooi zijn van de in totaal tien teams die meededen.
De tweede wedstrijd dat volgt is FC Turkije, wederom een ervaren team met oudere en volwassen jongens dat jaren met elkaar speelt. Een zeer lastige wedstrijd. Onze kansen worden langs de kant door toeschouwers laag geschat. Ondertussen is het bericht van het gelijkspel tegen Olympus aangekomen bij de mensen in de ontmoetingsruimte van onze verenging en volgt er hierop een kleine stroom van aanhang voor en van onze jongens. Voor de grap wordt er door een van de bezoekers van onze vereniging geroepen dat de mensen terug naar de verenging moeten gaan want er wordt verlies gedraaid omdat er niemand meer is om Turkse thee aan te verkopen. Er wordt gelachen en ook de sfeer bij de aanhang zit erin en de weergoden zijn goedgezind. Het vertrouwen bij de aanhang is nog positief nog negatief. Men weet dat de volgende tegenstander één van de lastigste zal zijn. Deze tegenstander die tot op heden in elke finale heeft gestaan van dit toernooi. Men wacht het af. FC Turkije – FC Zuid start met het fluitsignaal van de scheidsrechter. Er volgt een harde en een spannende wedstrijd. Opeens valt het doelpunt. 0-1 voor onze jongens! De aanhang en de jongens gaan uit hun dak van vreugde. De doelpunten maker valt in de armen van spelers van FC Antillen dat langs de kant staat te kijken naar de wedstrijd wachtend op hun volgend duel. Het duel gaat voort en er wordt hard gespeeld. De trainers moeten het veld opkomen om de spelers te bedaren na een conflict op het veld. De wedstrijd gaat voort en de scheid laat doorspelen. Scheids de tijd zit erop wordt er aan alle kanten geroepen. Uiteindelijk fluit hij af. Opluchting en blijdschap is wat volgt. Enige teleurstelling is wel aanwezig vanwege het conflict op het veld, maar de begleiders van beide teams halen de kou uit de lucht door met elkaar te praten en elkaar te omarmen achteraf. Leiding, aanhang en spelers van FC Turkije en FC Zuid zijn namelijk geen onbekenden van elkaar. Net als de andere Turkse teams aanwezig op het toernooi.
De vrienden krijgen complimenten langs de kant, van toeschouwers, andere voetbalteams en bekende voor het bijelkaar brengen van deze jongens en hen op een dergelijke manier te begeleiden te sturen en te coachen en hen te leiden naar dergelijke prestaties. De leiding, de vrienden, zijn trots op hun jongens. De jongens doen wat ze moeten doen en tonen inzet en discipline. Het kan dus wel.
De mensen hebben nu massaal de ontmoetingsruimte van onze verenging verlaten en zijn volverwachting aangekomen op de velden van Olympus voor het volgende duel; FC Zuid – FC Maroc.
De wedstrijd zal geleid worden door een Marokkaanse scheidsrechter. Een honderdtal aanhangers staat langs de kant om de jongens aan te moedigen. De wedstrijd begint. Na een paar goede kansen van onze jongens valt de eerste goal voor onze jongens zoals verwacht. Toch is het uitkijken geblazen. FC Maroc komt er een paar keer doorheen. Maar er kan telkens weer opgelucht ademgehaald worden. Maar dan gebeurt het onverwachte. FC Maroc passeert onze laatste man en staat oog in oog met onze keeper. Die komt uit de zestien en haalt de doorgebroken speler van FC Maroc onderuit. De aanhang weet wat eraan gaat komen. De rode kaart gaat in de lucht. Onze keeper moet terecht het veld ruimen, maar weet door zijn actie een goal en een penalty te voorkomen. Er zat niets anders op hij moest de doorgebroken speler onderuit halen om een goal te voorkomen. Ik kon niets anders verklaarde hij later ook. FC Maroc voerde de druk op. Tien tegen elf was het. Onze linksback die nu de keeperstrui had aangetrokken, maakte nog een fenomenale redding, waarna de scheidrechter de wedstrijd afloot. 1-0 was de eindstand voor onze jongens. Wederom wisten ze het motto een voor allen allen voor één weten te laten zegevieren.
FC Zuid ging gelijk op in de poule met FC Groenewoud de selectie van Olympus. Maar het doelsaldo zou bij gelijke aantalpunten doorslaggevend zijn. Olympus had meerdere malen weten te scoren in de andere duels tegen FC Maroc en FC Brabantse Boys. De laatste wedstrijd zou doorslaggevend zijn. Onze jongens moesten een doelsaldo verschil van vijf zien te overbruggen. Tenzij Olympus gelijk zou spelen of verliezen. Hoe dan ook moesten onze jongens de volgende wedstrijd tegen FC Brabantse Boys, een ander Turks Elftal uit Tilburg zien te winnen om eventueel de finale te spelen. Een nul werd het door een fantastisch genomen vrije trap van één van onze jongens. Tegelijkertijd speelde Olympus op een ander veld tegen FC Turkije dat geen kans meer had op een finaleplaats. Het bericht dat Olympus 1-0 voorstond deed de moed van onze jongens enigszins in de schoenen zakken. Het was onmogelijk om een doelsaldo verschil van 6 te overbruggen. Het team eindigt als tweede in de poule achter FC Groenewoud (Olympus)
De voorzitter van onze vereniging Kenan Baydar, één van de vrienden, feliciteert na afloop in de kleedkamer de andere vrienden; Dursun Can de trainer, Mustafa Ozcan en Ercan Ayhan de assistenten, Halil Karatas de voorzitter van de sportcommissie van onze vereniging en de spelers met de bovenverwachting geleverde prestatie. Dit team met deze mentaliteit is het komend jaar favoriet voor de titel op dit toernooi, aldus de voorzitter. De twaalfde man, de aanhang, wordt in de ontmoetingsruimte van onze vereniging getrakteerd op een drankje en een hapje door “Can Turkse Catering” voor hun aanmoedigingen.
Het doel om Turkse jongeren een dag vol zelfvertrouwen te geven en het succes van discipline te laten ervaren door ook te werken en te denken als een team is bereikt hopende hiermee een kleine bijdrage geleverd te hebben aan het welzijn van niet alleen de Turkse gemeenschap in Tilburg, maar ook aan dat van de Tilburgse gemeenschap in zijn geheel.
Tijdens de gesprekken die de vrienden niet alleen met elkaar voeren, maar ook met de spelers van de selectie in de aanloop naar het toernooi blijkt dat de jongens, allen met een Turkse achtergrond, zich vaak niet begrepen voelen door de clubs, de leiders of trainers. Ze geven ook te kennen dat er een degelijke begeleiding mist bij vele de vele clubs waar ze vooruit komen of waar ze vooruit zijn gekomen. Ook voelen ze zich vaak miskent in hun talenten. De vrienden spreken over een eigen voetbalvereniging in de toekomst. Ideeën vloeien over de tafel heen.
In deze is een grote dank nodig voor alle mensen die zich telkens weer vrijwillig inzetten om dit soort activiteiten te doen realiseren.
